En dan is de laatste dag toch echt aangebroken. Een dag die in het teken staat van opruimen, afscheid nemen en – voor de meesten – een paar uur reizen.

Voor het ontbijt werden de eerste tenten al afgebroken. Of in ieder geval zover mogelijk, zodat ze nog wat konden drogen onder de zon voordat deze na het ontbijt ingepakt werden. Tijdens het ontbijt werden de taken verdeeld. De grote zaal werd weer in oorspronkelijke staat gebracht. Dat betekent dat de vloerbedekking er weer uit mag en deze wordt opgerold en netjes opgeslagen voor de volgende keer. We leggen dit erin, omdat dit enorm geluiddempend werkt. Iets dat wel aangenaam is met zo’n groep kampgangers die bij tijden de nodige decibellen ten gehore brengt.
In de keuken, de slaapkamers, het grasveld en onder het afdak buiten werd alles opgeruimd. Veel wordt in kratten gedaan en in auto’s geladen om het naar de opslag te brengen, waar het wordt bewaard tot het kerstweekend of volgende kamp. Bennie zat wat krapjes in de auto. 😊

We gingen als een speer en voor de klok van tien uur was het klaar. En dat is ook direct het moment dat het kamp wordt afgesloten door Jan Bayense met lezen uit de Bijbel en een persoonlijk woord. Dankbaar voor deze afgelopen week. Jan deelde dat er gisteravond nog aanvragen voor een pastoraal bezoek gekomen zijn van mensen die op de maaltijd kwamen. Mensen die vroegen naar de bijbelintroductiecursus en, zoals we gisteren al schreven, een Bijbel. Dat vervult ons met vreugde.

Voor Jan en Margriet is deze week één van de hoogtepunten van het jaar. Ze kijken er al lange tijd naar uit en vinden het heerlijk dat er zoveel jongeren in de stad zijn. Bij het afsluiten van deze week wordt dit extra gevoeld, want wij gaan naar huis en zij blijven achter op de plek waar God hen gesteld heeft. Ze mogen weten dat in Kerkrade hun plek is. Daar mogen zij, samen met de kleine christengemeente, een licht in de duisternis zijn. Tegelijk kan het ook moeilijk en eenzaam zijn, omdat ze met weinig zijn. We hebben Jan en Margriet toegezongen met Psalm 134: 3. Onder de zegen van God mogen zij hun weg verder gaan in Kerkrade.
Wij als kampgangers vertrekken weer naar onze eigen woonplaats en worden ook daar geroepen om een licht in de duisternis te zijn. We kijken terug op een gezegende week en er zijn contacten gelegd die blijven. De Kerkradefamilie is weer groter geworden.

Na de afsluiting volgt het afscheidsrondje. Nou ja een afscheidsronde, want met 55 deelnemers duurt dit wel even. We geven een hand, een stevige omhelzing, er worden nog laatste woorden gewisseld en we wensen elkaar Gods zegen toe. Wat gaan we elkaar missen!

Voor sommige kampgangers kan dit ook een lastig moment zijn, omdat ze er tegenop zien terug te gaan naar de dagelijkse realiteit. Voor andere kampgangers is het een fijn moment, omdat ze uitkijken naar de rust van thuis. We hebben het heel gezellig met elkaar, maar het is ook weer goed om de rust wat meer op te zoeken.

Veel kampgangers gingen nog snel richting Duitsland om te tanken voordat ze naar huis reden. En dit werd beloond, want er werd voor 1,49 per liter benzine getankt. Wij Hollanders houden van koopjes en dan hebben we het er graag voor over om even een ommetje te maken.

Met volle tanks begint de reis en vertrekken de kampgangers naar grote delen van het land. Gekomen om het evangelie te brengen in Kerkrade deze week, geroepen om dit ook in je eigen omgeving te doen.

Het couplet van ‘Heer, U bent mijn leven’ komt in onze gedachten:

Vader van het leven, ik geloof in U
Jezus de Verlosser, wij hopen steeds op U
Kom hier in ons midden, Geest van liefde en kracht
U die via duizend wegen ons hier samen bracht
En op duizend wegen, zendt U ons weer uit
Om het zaad te zijn van Godsrijk

Onderweg naar huis werd er in verschillende groepjes nog samen ergens gegeten en hebben we het gezellig met elkaar. En tegelijk een reden om het afscheid nog even uit te stellen. 😉

Zover we gehoord hebben is iedereen veilig thuis of op het vakantieadres aangekomen. Daar staan de wasjes inmiddels te draaien en zijn er veel kampgangers direct onder de douche doorgerend. Want die is thuis toch echt wel fijner, dan in het kamphuis.

Via de groepsapp komen er nog berichten van gevonden voorwerpen voorbij. Hopelijk zijn die ook snel weer terug bij de eigenaar. We weten dat dit soms best een puzzel is, omdat we ver uit elkaar kunnen wonen. Gelukkig komt het meestal via via weer bij de eigenaar terecht.

We genieten na van deze week en hebben blijvende herinneringen gemaakt!

Dit is de laatste blog waarin het blogteam u heeft meegenomen in de ervaringen van deze week. We hopen dat u een goede impressie heeft gekregen en willen u danken voor u gebeden deze week. Alles bij Hem brengen is het belangrijkste wat u kan doen en God is een Hoorder van de gebeden.

Wij hopen het weekend voor kerst weer bij u terug te zijn, want dan is het jaarlijkse kerstweekend waarin we op zaterdag opnieuw langs de deuren gaan en de maandelijkse kinderbijbelclub wordt gehouden. De dagboekjes om uit te delen worden binnenkort al geleverd. We kijken er nu al naar uit en groeten u!

Wil u danken:

• Dat het opruimen vanmorgen voorspoedig is verlopen;
• Dat Jan en Margriet samen met de kleine christengemeente in Kerkrade blijven om het evangelie te blijven delen;
• Voor de goede onderlinge contacten die voor het eerst zijn gelegd of zijn verdiept tussen de kampgangers;
• Dat alle kampgangers veilig thuis zijn gekomen;

Wilt u bidden:

• Dat Jan en Margriet de kracht van God mogen ontvangen om hun werk te blijven doen;
• Dat zij Gods nabijheid overvloedig mogen ervaren nu de kampgangers weer vertrokken zijn en ze weer ‘alleen’ zijn;
• Dat de kampgangers uit mogen rusten van deze week en in hun eigen omgeving een licht in de duisternis mogen zijn;
• Voor de kampgangers die er tegenop zien om weer terug te zijn in de realiteit van het dagelijks leven;
• Dat er kinderen op de kinderbijbelclub mogen komen volgende week zaterdag;
• Dat Jan gezegende ontmoetingen heeft met de mensen in Kerkrade die bezoek willen ontvangen.