Vandaag was de eerste dag dat we in Kerkrade op pad zijn geweest. Vanmorgen stonden we met gezonde spanning op en gingen we ontbijten. De maandagochtend is het altijd even een ritme zoeken met elkaar, omdat alles de eerste keer is: ochtendcorvee, toerusting, een tas proviand maken, spullen in de auto’s laden en dan naar Kerkrade vertrekken. We bidden in de groepjes voor vertrek of bij aankomst in Kerkrade voor een zegenrijke dag.

Rond de klok van half 11 was toch echt iedereen vertrokken en gingen op weg naar zijn of haar eigen wijk. We staan deze week met de kinderbijbelclub in de ochtend en de middag op vier verschillende plekken in de stad. De huis-aan-huiswerkers gaan in de buurt van de kinderbijbelclub langs de deuren.

Op plek van bestemming aangekomen helpt iedereen om de tent op te zetten, het spandoek en de vlaggetjes op te hangen. De tent is rood en samen met het spandoek valt het goed op. De vlaggetjes maken het extra feestelijk en dat moet ook, want de club is een feestje.

Bij sommige clubs komen de kinderen er al aan, die hebben uitgekeken naar deze week. Bij andere clubs moeten de jongeren op pad in de buurt om te kijken of er kinderen zijn die naar de club willen komen. Als het tijd is om te beginnen klinkt het over het grasveld: ‘kom binnen, kom binnen, het feest kan beginnen; kom gauw, kom gauw, wij wachten op jou.

We zingen dit ook als we geen kinderen zien, want ook dan starten we de club. Soms komen er later nog kinderen, maar het kan ook dat ze niet komen. Bij één club was dit in de ochtend het geval en ook daar was het enthousiasme van de jongeren bij het zingen te horen in de straat.

Hierbij een ervaring van een kinderwerker van vandaag:

Kinderen op de club! Drukke kinderen, onrustige kinderen, maar ook kinderen die vol aandacht luisterden. Wat een voorrecht om hen te mogen ontvangen. Er was ook een meisje dat graag wilde blijven. Je zag het in haar ogen. Maar haar vader pakte haar stevig vast. “Meelopen!” klonk het streng. We hadden haar welkom geheten, met open armen. Maar haar vader zei: “Wij hebben niet zoveel met Jezus.” Zachtjes fluisterde ik nog, met een brok in mijn keel: “Maar Jezus wel met u.” En daar liep ze dan, met haar vader mee, weg van het Allerbelangrijkste. Wij bleven achter, met een hart vol medelijden en hoop. Bid voor haar!

Bij de huis-aan-huiswerkers werden de plattegronden – digitaal of geprint –  erbij gepakt en werd besproken in welke straat de verschillende koppels (je gaat twee aan twee op pad) zouden beginnen. Dan bel je aan bij de eerste deur en is het wachten of deze opengaat. Soms wel en soms ook niet; en dat kan ook zo meerdere keren achter elkaar.

Als er een deur opengaat is er soms een gesprek over de alledaagse dingen van het leven. Ook dat is waardevol want we hebben tijdens de toerusting gehoord dat het begint met contact maken. Er waren ook gesprekken waar het mogelijk was een stukje uit de Bijbel te lezen en te bidden met de mensen die we ontmoeten.

Om half 4 is de club afgelopen, zwaaien we de kinderen uit en pakken de auto’s weer in zodat we rond 4 uur weer terug in Wijlre zijn. Daar is het tijd voor lekker koud drinken en het eerste evaluatiemoment in de groepjes. Hier hoort een beetje uitleg bij: Iedere middag sluiten we dag af met het groepje om te bespreken wat er goed is gegaan deze dag en delen de mooie ervaringen, maar ook is er ruimte voor tips om het morgen andere te doen en om de moeilijke ervaringen te delen.

Net voor de avondmaaltijd stond het maken van de groepsfoto op de planning. Met militaire precisie werd een goede locatie uitgekozen, de picknickbanken werden verplaatst door een paar krachtpatsers en werd iedereen gedirigeerd naar een plekje waar je te zien zou zijn en was er geen mogelijkheid om je te verschuilen achter iemand anders. Zie onderaan deze blog het resultaat.

Vanavond was het tijd voor ontspanning bij het kamphuis of ijs eten in Epen. Ja echt, tijdens deze week gaan er heel veel ijsjes omdat ze zo lekker zijn!

Ook besloten sommige een wandeling te maken. Eén van de kampgangers ging een rondje lopen om haar hoofd leeg te krijgen. Halverwege kwam zij een andere kampganger tegen en samen besloten zij de heuvel op te lopen. Boven staat een bankje en daar gingen ze zitten om van het uitzicht te genieten. Een eindje verderop zat een vrouw met een hond die vroeg waar zij vandaan kwamen. Ze vertelden dat ze op evangelisatiekamp waren in Kerkrade. De vrouw vertelde dat ze zelf uit Kerkrade kwam en op zoek was naar een kerk, omdat ze op dit moment geen kerk had maar daar wel naar verlangde. Ze gaven haar de contactgegevens door en een folder van de maaltijd. Bij het afscheid stonden de tranen in haar ogen. Zo bijzonder dat God zelfs in de avond zomaar mensen op ons pad brengt.

Vanavond stond er een regenboog aan de hemel: teken van Gods trouw! In die wetenschap gaan we verder de week in.

Wilt u danken dat:

• Er deuren zijn open gegaan en er ontmoetingen met de mensen in Kerkrade waren waarin soms ook een stukje uit de Bijbel gedeeld kon worden;
• Er vandaag in 8 wijken in de stad een kinderbijbelclub werd gehouden en de liederen en het evangelie geklonken heeft;
• Er kinderen op bijna alle clubs waren;
• Voor de goede sfeer en de verbinding die we met elkaar mogen ervaren.

Wilt u bidden dat:

• God het werk van vandaag zal zegenen;
• De kinderen die niet naar de club mogen komen op een andere manier met het evangelie in aanraking komen;
• Voor de mensen die thuis waren en de deur niet open hebben gedaan, dat ook zij op een andere manier met het evangelie in aanraking mogen komen;
• Dat er morgen opnieuw deuren open zullen gaan en er kinderen naar de clubs mogen komen;
• De jongeren bemoedigd worden en de vrijmoedigheid blijven houden om het werk morgen weer te mogen doen.